🍋 Złość na matkę, która odmawia tego, o co się ją prosi: jak wyjść z tej złości?

Państwa matka jest może zła, bo nie godzi się na to, by kontrolowano jej życie, nawet dla jej dobra. Mogą Państwo zrozumieć jej punkt widzenia, nie zgadzając się z nią: od tego momentu sytuacja może się uspokoić.

Oto czym Claire podzieliła się ze mną niedawno: „Jestem zła na moją matkę. Mówi o mnie źle w mojej obecności, mówi źle o moich siostrach, nie zostaje w domu, tak jak ją o to prosiliśmy… Jestem zła przez cały czas, a potem muszę udawać, że wszystko w porządku. Jak to się robi?”

Jest inny sposób, żeby na to spojrzeć. Państwa matka jest zła, bo być może nie godzi się na to, by kontrolowano jej życie. Nawet wtedy, gdy jest to w jej interesie: żeby uniknąć upadku, żeby się nie zgubiła.

Z pewnością mają Państwo dobre powody i spójne argumenty. Ale jeśli postawią się Państwo na jej miejscu, mogą Państwo zrozumieć sytuację, nie zgadzając się z nią.

Patrząc na prośbę z jej miejsca. Proszą ją Państwo, by nie wychodziła z domu, dla jej dobra. Można się bardzo zezłościć, gdy proszą o to nasze własne dzieci.

Gdyby Państwa szef kazał Państwu pracować w nocy, dla dobra firmy, uznaliby Państwo to za normalne? Oczywiście, że nie. A jednak z jego punktu widzenia powód mógłby być uzasadniony. I Państwo, nawet jeśli rozumieją, nie zgadzają się.

Nie chodzi o to, by robić to, czego Państwa matka chce. Czuje się przytłoczona: z jej miejsca ma prawo być zła i krytykować.

Nie muszą Państwo zmieniać zdania. Muszą Państwo tylko zgodzić się, by jej zdanie było inne. Od tego momentu sytuacja może się uspokoić.

Jedna prosta myśl może kierować Państwa gestami: proszę postępować wobec matki tak, jak chcieliby Państwo, żeby traktował Państwa pracownik ochrony zdrowia, którego Państwo nie znają, gdyby mieli Państwo być pod jego opieką.

To wysiłek: odłożyć na bok, na kilka chwil, własne postrzeganie sytuacji, by przyjąć, być może, nowy punkt widzenia.

Ponieważ wobec rodzica autorytet przestaje działać. Częsty błąd polega na tym, że chce się, by rodzic był posłuszny jak dziecko i robił to, co postanowiliśmy za niego, dla jego dobra.

W przypadku dziecka autorytet może wystarczyć: brakuje mu doświadczenia. Państwa matka ma za sobą całe życie, a to ona nauczyła Państwa chodzić.

Gdy rodzic staje się bezbronny, nawet przy największej życzliwości mamy skłonność, by go przekonywać, mówić mu „nie” i tłumaczyć mu sytuację jak dziecku. Pójście wbrew jego woli może wtedy wywołać opór.

Im bardziej Państwo nalegają, tym bardziej ona się opiera. A im bardziej się opiera, tym bardziej rośnie Państwa złość: każdy trwa w swojej roli i nikt z tego nie wychodzi.

Tak. Zgodzić się, by rodzic kierował swoim życiem, to także zgodzić się, by popełniał własne błędy. Jeśli Państwa matka postanowi wyjść i upadnie, to jej odpowiedzialność, nie Państwa.

Państwa rodzic jest odpowiedzialny za swoją sytuację, Państwo są jego opiekunem. Zawsze zachowuje prawo, by przyjąć albo odrzucić to, co mu Państwo proponują.

Nie traktować go jak dziecka to właśnie to: szanować jego wybory, także wtedy, gdy Państwo wiedzą, że nie poprawiają jego sytuacji.

Szanowanie jego wyborów, nawet gdy wydają się Państwu irracjonalne, bez mówienia „ostrzegałam cię”, zachowuje jego poczucie wolności i kontroli. Decyzja podjęta pod wpływem emocji, a nie rozumu, może nawet być dla niej bardziej korzystna, by zachować równowagę.

Najważniejsze jest może to, by przyznać każdemu prawo do błędu i do zmiany swoich decyzji.

W razie niebezpieczeństwa mogą Państwo poprosić jej lekarza, by powiedział Państwa matce, co jeszcze może robić, a czego już nie może robić.

Często strach. Proszę przyjrzeć się temu, co kryje Państwa złość. Czasem za słowami „wpadłam w złość” prawdziwe słowa brzmiałyby: „Strasznie się bałam, że sobie zrobisz krzywdę.”

Państwa złość nie czyni z Państwa kogoś złego. Jesteśmy istotami emocjonalnymi: człowiek niezdolny do złości byłby automatem.

Być tego świadomym to wybrać, że nie będzie się już jej niewolnikiem. Gdy rozpoznają Państwo złość w chwili, gdy się pojawia, i biorą odpowiedzialność za swoje emocje, przyczyniają się Państwo do pokoju.

Powiedzieć „złość” jest łatwiej niż powiedzieć „strach”. A jednak to strach Państwa matka musi usłyszeć: nie wydaje jej on rozkazu, mówi jej, że Państwu na niej zależy.

Kiedy rozumiemy, skąd bierze się nasza złość, szukamy sposobu, by towarzyszyć rodzicowi, żeby robił coś inaczej, zamiast zakazywać mu robienia tego.

Zamiast prosić ją, by przestała coś robić, pomagają jej Państwo robić to inaczej. Tu pomoc zmienia się naprawdę.

Czego to nie robi: zrozumienie jej punktu widzenia nie usuwa ryzyka ani Państwa strachu. Państwa matka być może znów wyjdzie, choć poprosili ją Państwo, by została w domu. Ta zmiana spojrzenia nie sprawi, że będzie posłuszna: oszczędza Państwu życia w złości i odgrywania komedii.

Najbardziej konkretny gest, już dziś: następnym razem, gdy złość wzbierze, proszę poszukać strachu, który kryje, i wypowiedzieć go prawdziwymi słowami. Potem proszę zapytać siebie, co mogliby Państwo zrobić razem z nią, zamiast tego, co jej zakażą.

Poruszam ten temat w mojej książce 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?. Państwa rodzic zawsze zachowuje prawo, by przyjąć albo odrzucić to, co mu Państwo proponują. Może odrzucić wszystkie Państwa propozycje: proszę dalej mu je składać, dopóki mają Państwo siłę.

Teraz, mając to wszystko, do Państwa należy znalezienie złotego środka.

Ten poradnik może przydać się Państwa rodzeństwu, które być może prosi Państwa matkę o to samo: mogą Państwo im go przekazać.

Chcą Państwo wiedzieć, jak znaleźć ten złoty środek z Państwa rodzicem? Proszę dać mi znać: 👉 kontakt@wydawnictwo-ratunku.pl

---

Wykorzystane źródła (6)

#	Przytoczony fakt	Link
1	Mamy skłonność, by przekonywać rodzica, który stał się bezbronny, mówić mu „nie” i tłumaczyć mu sytuację jak dziecku; pójście wbrew jego woli może wywołać opór	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
2	Szanowanie irracjonalnych i emocjonalnych wyborów rodzica, bez mówienia „Ostrzegałem cię”, zachowuje jego poczucie wolności i kontroli; decyzja emocjonalna może być dla niego bardziej korzystna	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
3	Postępować wobec rodzica tak, jak chcielibyśmy, żeby traktował nas nieznany pracownik ochrony zdrowia; przyznać każdemu prawo do błędu	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
4	Rodzic jest odpowiedzialny za swoją sytuację, dziecko jest jego opiekunem; rodzic zachowuje prawo, by przyjąć albo odrzucić propozycje; nie traktować go jak dziecka to szanować jego wybory	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
5	Za złością kryje się strach, że rodzic zrobi sobie krzywdę; zrozumienie źródła swojej złości zmienia pomoc, której mu udzielamy: towarzyszyć mu, zamiast mu zakazywać	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
6	Jesteśmy istotami emocjonalnymi; wzięcie odpowiedzialności za swoje emocje przyczynia się do pokoju	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?