Przejdź do treści
Wszystkie poradnikiRozmawiać ze sobą

🍋 Wyznaczyć granicę ojcu, który źle to przyjmuje: czy to przeciwko Państwu?

Państwa ojciec dąsa się i odgrywa ofiarę, gdy wyznaczają Państwo granicę? To prawdopodobnie nie jest przeciwko Państwu. Co może dziać się w nim i w Państwa wnętrzu.

Yvan Keyna · Opublikowano 16 listopada 2026

Ilustracja do poradnika: wyznaczyć granicę ojcu, który źle to przyjmuje

To prawdopodobnie nie jest przeciwko Państwu. Państwa ojciec może nie wiedzieć, jak wyrazić to, co czuje w głębi siebie, a Państwo nie są odpowiedzialni za to, co on czuje: mogliby Państwo zachować swoją granicę, nawet jeśli jest rozdrażniony.

Pytanie 1

Państwa ojciec źle przyjmuje Państwa granice: czy należy je zachować?

Mogliby Państwo je zachować, nawet jeśli Państwa ojciec jest rozdrażniony: jego reakcja nie należy do Państwa odpowiedzialności. Co nie przeszkadza, że potrafi zaboleć.

Oto, co powierzyła mi ostatnio Léa: „Od czasu jego choroby mój ojciec, 84 lata, stał się bardzo drażliwy. Kiedy do niego przychodzę i uprzedzam, że nie mogę zostać długo, przyjmuje to bardzo źle. Robi naburmuszoną minę, przestaje się do mnie odzywać. Potem mówi za moimi plecami: «Dlaczego nie chciała ze mną porozmawiać?» Moja matka zawsze go usprawiedliwia. Moje granice są jasne, ale on odgrywa ofiarę. Czy zbytnio przejmuję się jego reakcją?”

Może to zaboleć w serce. Wyznaczają Państwo granicę jasną, łatwą do zrozumienia, a to Państwo uchodzą za osobę, która nie chciała porozmawiać.

Państwa ojciec może nie akceptować odmowy: widzi w niej dezaprobatę i odgrywa ofiarę. Można wtedy mieć poczucie, że przeżywa się niesprawiedliwość.

Pytanie 2

Dlaczego Państwa ojciec robi z Państwa swojego kozła ofiarnego?

Być może dlatego, że nie wie, jak wyrazić to, co czuje w głębi siebie. Jego cierpienie potrzebuje ujścia, a on potrzebuje wymówki albo kozła ofiarnego, żeby je wyrazić.

Godzina Państwa wyjścia mogłaby być tylko tą wymówką. Wszystko to, co jest w nim głęboko i nie wychodzi, potrzebowałoby ujścia.

Mogłoby to wyjść mu na dobre. Mogłoby mu nawet pomóc poczuć się lepiej.

Państwa ojciec ma własne postrzeganie, własne wymówki i dokonuje własnych wyborów. To, co mówi o Państwu za Państwa plecami, mówiłoby może przede wszystkim o tym, co czuje on sam.

Pytanie 3

Jeśli to nie jest przeciwko Państwu, to co to jest?

Raczej nadmiar energii zgromadzonej w nim. Trochę jakby był na czerwono i miał zaraz wybuchnąć: może właśnie to czyni go tak drażliwym.

Nawet jeśli ma Państwa na celowniku, dopóki wypowiada się do końca i odprowadza ten nadmiar, mógłby dość szybko przejść do czegoś innego.

Nie są Państwo odpowiedzialni za to, co on czuje. Mogą Państwo nadal mu pomagać mimo jego wyrzutów, nie dźwigając tego, co dzieje się w nim.

Jego fochy, jego wyrzuty, to, co mówi za Państwa plecami: mogliby Państwo przestać brać to do siebie.

Pytanie 4

Co zrobić z niesprawiedliwością, złością czy poczuciem, że mają Państwo dosyć?

Mają Państwo trzy możliwości.

Pierwsza: oddalić się, żeby nie znosić jego wyrzutów.

Druga: zostać i cierpieć. W obu przypadkach on także cierpi.

Trzecia wymaga zebrania całej odwagi. Dzięki metodzie, którą proponuję, mogliby Państwo zidentyfikować, co w Państwa wnętrzu jest zranione. Ta rana pochodzi z pewnością sprzed wielu lat. Dopóki nie jest zagojona, będzie się uaktywniać przez całe Państwa życie, wobec bliskiej osoby albo, w końcu, wobec samych siebie. Mają Państwo możliwość ją uleczyć, raz na zawsze.

Jego wyrzuty mogą Państwa dotykać, irytować, wzbudzać poczucie winy. To, co Państwo czują, należy do Państwa: on nie jest za to odpowiedzialny.

Pytanie 5

A gdyby to, co Państwo czują, nie pochodziło od Państwa ojca?

Uważam, że jeśli czują Państwo niesprawiedliwość, Państwa ojciec nie ma z tym nic wspólnego: ta niesprawiedliwość to Państwa własny nadmiar.

Emocja, którą uznają Państwo za nieprzyjemną, negatywną, a nawet toksyczną, nie pochodziłaby od niego, lecz z niezagojonych ran, które Państwo wciąż w sobie noszą. Państwa ojciec tylko by je uaktywniał.

Byłaby to wtedy doskonała okazja, by je uleczyć. Najlepiej byłoby zapewne z niej skorzystać i zrobić to, czego on może nie umieć: popracować nad tym, co Państwo czują.

Żeby uleczyć, być może, te wewnętrzne rany. I przestać pewnego dnia odczuwać frustrację, irytację czy poczucie winy.

Pytanie 6

Jak słuchać wzburzenia ojca, nie czując się jego celem?

Gdy te rany zostaną załatwione, Państwa ojciec mógłby nadal unosić się przeciwko Państwu i mówić, że go Państwo zawodzą. Byłoby to trochę jak z dwulatkiem, który się szamocze: nic poważnego.

Mogliby Państwo na niego patrzeć, go słuchać, pomagać mu się wypowiedzieć. Odprowadziłby swój nadmiar w rozmowie, a Państwo nigdy nie czuliby, że to Państwo są celem.

Zmiana mieści się w kilku słowach: przejść od „on ma do mnie żal, to niesprawiedliwe” do „to wychodzi nadmiar, a to, co czuję, należy do mnie”.

Zyskaliby Państwo energię: nie musieliby się już Państwo bronić. Mniej niesprawiedliwości, mniej złości.

On także mógłby coś zyskać: dziecko, które go słucha, zamiast się bronić, i nadmiar, który wreszcie może wyjść.

Czego to nie robi: ta zmiana spojrzenia nie zmienia Państwa ojca. Być może znowu się naburmuszy, gdy następnym razem uprzedzą Państwo, że nie mogą zostać długo. Być może znowu powie za Państwa plecami, że nie chcieli Państwo porozmawiać.

Najbardziej konkretnym gestem byłby może ten: zachować swoją granicę i, gdy robi Państwu wyrzuty, pozwolić mu wypowiedzieć się do końca, słuchając go zamiast się bronić. Potem zapytać siebie, co jego reakcja budzi w Państwa wnętrzu.

Tej drodze poświęciłem fragment mojej książki 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?. Piszę tam, że istnieje „droga wymagająca, ale wyzwalająca, by raz na zawsze wyjść z tego emocjonalnego cierpienia, nie próbując zmieniać Państwa rodzica: wziąć odpowiedzialność za Państwa emocje, Państwa odczucia, Państwa rany”.

Piszę tam także: „Uznanie, że Państwa rodzic nie jest ani przyczyną, ani winowajcą emocjonalnych cierpień, które istnieją dziś w Państwa wnętrzu, pozwala Państwu w pełni wziąć za nie odpowiedzialność […]”.

W innym fragmencie opisuję, o czym często świadczą reakcje rodzica: „Te widoczne reakcje to często emocje powierzchowne: świadczą o próbie obrony, zachowania kontroli lub uniknięcia głębszego cierpienia.”

Uważam, że do tego też służy opieka nad rodzicami: wypatrzyć niezagojone rany, które się nosi w sobie, by nauczyć się je leczyć.

Ten poradnik może przydać się Państwa matce lub bliskim, na których Państwa ojciec także się wyżywa: mogą Państwo im go przekazać.

Chcieliby Państwo wiedzieć, jak wypatrzyć te rany w kontakcie z rodzicem? Mogą Państwo do mnie napisać: 👉 kontakt@wydawnictwo-ratunku.pl

Portrait de Yvan Keyna

Autor: Yvan Keyna


Wykorzystane źródła (3)
# Przytoczony fakt Link
1 Istnieje droga wymagająca, ale wyzwalająca, by wyjść z tego emocjonalnego cierpienia, nie próbując zmieniać swojego rodzica: wziąć odpowiedzialność za swoje emocje, odczucia, rany 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
2 Uznanie, że własny rodzic nie jest ani przyczyną, ani winowajcą emocjonalnych cierpień, które się nosi w sobie, pozwala w pełni wziąć za nie odpowiedzialność 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
3 Widoczne reakcje rodzica to często emocje powierzchowne: próba obrony, zachowania kontroli lub uniknięcia głębszego cierpienia 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?

Najczęstsze pytania

Dlaczego mój ojciec odgrywa ofiarę, gdy wyznaczam granicę?

Być może dlatego, że nie wie, jak wyrazić to, co czuje w głębi siebie. Jego cierpienie potrzebuje ujścia, a on potrzebuje wymówki albo kozła ofiarnego, żeby je wyrazić. To prawdopodobnie nie jest przeciwko Państwu: to raczej nadmiar energii zgromadzonej w nim.

Czy jest się odpowiedzialnym za reakcję rodzica, gdy wyznacza się granicę?

Nie są Państwo odpowiedzialni za to, co on czuje. Mogliby Państwo zachować swoją granicę, nawet jeśli jest rozdrażniony, i nadal mu pomagać mimo jego wyrzutów. Dopóki wypowiada się do końca i odprowadza ten nadmiar, mógłby dość szybko przejść do czegoś innego.

Co zrobić z poczuciem niesprawiedliwości, gdy rodzic robi z Państwa swojego kozła ofiarnego?

Trzy możliwości: oddalić się, żeby nie znosić; zostać i cierpieć, a w obu przypadkach on także cierpi; albo, stosując metodę, zidentyfikować to, co jest zranione w Państwa wnętrzu, ranę, która pochodzi z pewnością sprzed wielu lat i będzie się uaktywniać przez całe Państwa życie, dopóki nie zostanie zagojona. Mają Państwo możliwość ją uleczyć, raz na zawsze. Emocja, którą uznają Państwo za nieprzyjemną, nie pochodziłaby od niego, lecz z niezagojonych ran, które Państwo wciąż w sobie noszą. Byłaby to okazja, by je uleczyć.

Warto też przeczytać

Rozmawiać ze sobą17 października 2026

🍋 Dlaczego porozumienie bez przemocy (NVC) zawodzi w rozmowie z rodzicem, którego uważają Państwo za upartego?

Porozumienie bez przemocy trafia na swoje granice w rozmowie z Państwa upartym rodzicem? To nie narzędzie zawodzi: rozmowa nie jest taką, jak Państwo sądzą.

Proszę przeczytać poradnik
Kobieta i jej ojciec przy kuchennym stole, przed nimi leży książka z grami

Mogą Państwo otrzymywać kolejną grę e-mailem

Proszę zostawić swój e-mail: kolejna gra trafi do Państwa bez szukania kodu QR.

Państwa adres służy tylko do tej wysyłki. Polityka prywatności