🍋 Państwa rodzic słabnie i dostaje zadyszki przy chodzeniu: czy to naprawdę wiek?

Nie: rodzic, który po sześćdziesiątce w ciągu roku czy dwóch traci siły, nie tylko się starzeje. Trzeba szukać czegoś innego, a często to Państwo muszą trzymać rękę na pulsie.

Nie. To nie jest normalne, żeby 68-letni mężczyzna nie był w stanie przejść 500 metrów bez siadania. Dziś 68 lat to stosunkowo młody wiek.

Oto czym niedawno podzielił się ze mną Julien: „Mój ojciec bez trudu przechodził 1,6 km. Teraz trudno mu przejść nawet 500 metrów, żeby nie dostać zadyszki i nie musieć usiąść, by odpocząć.” Gdy na niego patrzy, nie odnajduje już w nim młodego i silnego mężczyzny, który pomagał mu rozwiązywać wszystkie problemy.

Jego smutek jest zrozumiały. Opiera się jednak na przekonaniu, którego nie podzielam: że to wiek i że nic się na to nie poradzi.

Czy nie wydaje się Państwu dziwne, że „źle się starzeć” stało się normą? Utrata samodzielności związana z chorobą nie jest naturalną oznaką starzenia się.

Jeśli ma trudności z poruszaniem się, musi chodzić o coś innego: nieprawidłowe odżywienie, niedobory. To tropy, a nie diagnoza: nikt nie może z daleka powiedzieć, co osłabia Państwa ojca.

Krajowa Kasa Solidarności na rzecz Samodzielności pisze to wprost: „Niedożywienie nie jest nieuniknionym skutkiem starzenia się.” Tymczasem zmniejsza ono siłę mięśni, do tego stopnia, że utrudnia chodzenie albo wstawanie. Osłabia organizm i zwiększa ryzyko utraty samodzielności.

Innymi słowy, rodzic, który przechodzi krótsze odległości niż kiedyś, to niekoniecznie rodzic, który szybciej się starzeje. Być może to rodzic, któremu czegoś brakuje. Dopóki zdanie „to wiek” się utrzymuje, nikt niczego nie szuka.

Ponieważ niedoborów nie zawsze widać. Mogą pogłębiać istniejące problemy zdrowotne, a nikt ich nie wykrywa.

Proszę zadbać o to, żeby Państwa rodzic mógł regularnie robić badania krwi, nie czekając, aż ktoś mu to zaproponuje. To najprostszy sposób, żeby szukać tego, czego mu brakuje.

Gdy wyniki będą już w Państwa rękach, proszę je sfotografować smartfonem. Bezpłatna sztuczna inteligencja może je zinterpretować i pomóc Państwu przygotować pytania na następną wizytę. Proszę ją po prostu zapytać, co odbiega od zwykłych wartości i o co warto byłoby zapytać.

Nie przychodzą Państwo już z pustymi rękami: wiedzą Państwo, co chcą zrozumieć i o co zapytają.

Potem proszę odłożyć te wyniki do jednej teczki, razem z receptami i opisami lekarskimi. Znajdą je Państwo we właściwym momencie, a aktualne wyniki można udostępnić innemu specjaliście, co pozwala uniknąć dublowania badań.

Nie, i właśnie na tym wielu się zatrzymuje. Mamy skłonność myśleć, że skoro byliśmy u lekarza, zrobiliśmy to, co trzeba było zrobić.

A przecież troszczyć się o rodzica to zgodzić się wziąć odpowiedzialność za jego zdrowie. Stać się dyrygentem, badaczem tego, co mu dolega, co czuje, co przeżywa.

Nawet najbardziej kompetentny i uspokajający specjalista nie jest w stanie sam objąć wszystkich aspektów jego zdrowia. Państwo widzą to, czego on nie widzi: zmęczenie po serii wizyt, słabnący apetyt, zmieniający się nastrój.

To także być jego głosem, gdy nie śmie powiedzieć, co czuje, albo gdy zapomina o ważnym szczególe. Nie są Państwo po to, żeby kogokolwiek zastępować, ale po to, żeby każdy miał właściwą informację we właściwym momencie. Zachowując ten całościowy obraz, stają się Państwo łącznikiem, który chroni Państwa rodzica i wspiera jego równowagę.

Proszę też zapewnić mu towarzystwo kompetentnych osób. Potrzebuje wsparcia, żeby zrozumieć, co go osłabia.

Zapisując regularnie kilka linijek, w dwóch obszarach: czego doświadcza jego ciało i co on czuje.

• Jego ciało: jaki dystans przechodzi, oddech, apetyt, zmęczenie, sprawność ruchowa.
• Jego emocje: nastrój, to, co czuje, to, czego nie zawsze śmie powiedzieć. Być może pomógłby mu terapeuta.
• Po każdej wizycie: dwie lub trzy linijki, co zostało powiedziane, co trzeba zrobić, jaki jest następny krok.
• Jego badania krwi, razem z pytaniami, które Państwo przygotowali.

To, co czuje, nie jest drobiazgiem. Nieprzyjemne emocje i uczucia, nawet niewidoczne, odbijają się na jego zdrowiu.

Proszę też prowadzić aktualną, krótką kartę zdrowia: obecne leczenie, alergie, ważne przebyte choroby. A przed każdą wizytą proszę przygotować jedno czy dwa pytania, żeby niczego nie zapomnieć.

Koordynować to nie znaczy zarządzać wszystkim: to dbać o spójność. W tej roli nie ma nic skomplikowanego ani technicznego: uczy się jej naturalnie, krok po kroku. Dyrygentem są Państwo: organizują się Państwo, słuchają, zasięgają kilku opinii. Na początku może to pochłaniać dużo energii, ale łatwiej jest, gdy ma się plan.

Państwa ojciec natomiast pozostaje wolny: może przyjąć albo odrzucić to, co mu Państwo proponują. Dziennik niczego nie decyduje za niego: pomaga Państwu widzieć.

Na tym etapie troszczyć się o Państwa ojca to troszczyć się o siebie i przygotowywać się do własnego starzenia się. Jutro nikt nie wykona tej pracy za nas. Warto więc nabrać tego nawyku już dziś.

Każdy chce dobrze się starzeć, ale nikt nie wie, jak się do tego przygotować. Towarzyszenie rodzicowi to cenny sposób, żeby położyć fundamenty pod spokojne i pogodne starzenie się, dla samego siebie.

A jeśli nie uświadomią sobie Państwo, że osłabienie po sześćdziesiątce absolutnie nie jest normalne, jak chcą Państwo zadbać o siebie?

Czego to nie robi: dziennik nie znajdzie przyczyny za Państwa i niczego nie leczy. Wymaga czasu, odwagi, energii, pokory, cierpliwości. Trzeba być gotowym na rozczarowania, czasem na konflikty.

Nie trzeba być doskonałym: trzeba tylko mieć odpowiednie nastawienie.

Najbardziej konkretny gest, już dziś: proszę założyć notatnik z jego imieniem. Proszę zapisać w nim trzy linijki: jaki dystans przeszedł w tym tygodniu, jego apetyt, jego nastrój. Potem proszę sprawdzić datę jego ostatniego badania krwi.

Poruszam to w jednym z rozdziałów mojej książki 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, której celem jest dać Państwu ten plan, żeby czuwać nad zdrowiem Państwa rodzica, nie wyczerpując się. Książka ma trzy cele: troszczyć się o Państwa rodzica, troszczyć się o siebie i swoje relacje, przygotować się do własnego starzenia się.

Ten poradnik może przydać się Państwa rodzeństwu albo drugiemu rodzicowi: mogą go Państwo im przekazać i prowadzić dziennik w kilka osób.

Chcą Państwo wiedzieć, jak prowadzić dziennik zdrowia Państwa rodzica? Proszę dać mi znać: 👉 kontakt@wydawnictwo-ratunku.pl

---

Wykorzystane źródła (10)

#	Przytoczony fakt	Link
1	„Źle się starzeć” to nie norma: utrata samodzielności związana z chorobą nie jest naturalną oznaką starzenia się	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
2	Niedożywienie nie jest nieuniknionym skutkiem starzenia się; zmniejsza siłę mięśni do tego stopnia, że utrudnia chodzenie albo wstawanie, osłabia organizm i może prowadzić do utraty samodzielności	👉 CNSA, niedożywienie osób starszych: jak je rozpoznać i mu zapobiegać · 👉 CNSA, skutki niedożywienia u osób starszych
3	Niedobory mogą pogłębiać istniejące problemy zdrowotne i nie zawsze są wykrywane; regularne badania krwi, bez czekania, aż ktoś je zaproponuje	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
4	Bezpłatna sztuczna inteligencja może zinterpretować sfotografowane wyniki badań krwi i pomóc przygotować pytania	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
5	Specjalista nie obejmie sam wszystkich aspektów zdrowia; bliska osoba widzi zmęczenie po serii wizyt, słabnący apetyt; jest głosem swojego rodzica, żeby każdy miał właściwą informację we właściwym momencie	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
6	Nieprzyjemne emocje i uczucia, nawet niewidoczne, odbijają się na zdrowiu	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
7	Zapisywać zmiany, dwie lub trzy linijki po każdej wizycie, krótka karta zdrowia, aktualne wyniki udostępniane, żeby uniknąć dublowania badań; koordynować to nie znaczy zarządzać wszystkim, to dbać o spójność; rola, której uczy się krok po kroku	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
8	Rodzic zachowuje prawo, by przyjąć albo odrzucić to, co mu się proponuje	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
9	Każdy chce dobrze się starzeć, ale nikt nie wie, jak się do tego przygotować; towarzyszenie rodzicowi kładzie fundamenty pod pogodne starzenie się	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna
10	Trzy cele książki: troszczyć się o rodzica, o siebie i swoje relacje, przygotować się do własnego starzenia się	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?, Yvan Keyna