🍋 Państwa starszy rodzic nie wypuszcza telefonu z ręki: uzależnienie od ekranów czy chęć ucieczki?

Zanim zechcą Państwo zabrać mu telefon, proszę zrozumieć dwie rzeczy: czym jest uzależnienie od ekranów i przed czym Państwa rodzic próbuje uciec. Ekran być może wypełnia jakąś pustkę: nudę, lęk przed samotnością, myśli, których woli nie słyszeć.

Co daje Państwu ten artykuł

• Dlaczego Państwa rodzic nie wypuszcza telefonu z ręki, bez osądzania go: co ekran zatrzymuje i co wypełnia.
• Jak odpuścić i kiedy zwrócić się do lekarza, a przedtem pytanie do zadania sobie: czy chcę, żeby się zmienił dla niego, czy dla siebie?
• Jak usłyszeć jego skargę „nikt ze mną nie rozmawia” oraz trzy gesty, które pomogą odnaleźć chwilę razem.

„Nie da się już nawet porozmawiać z moją mamą.” Ma 68 lat i bez końca przewija reelsy i filmy na TikToku.

Żeby się przebić, trzeba prawie krzyczeć ponad jej telefonem. A ona skarży się, że nikt z nią nigdy nie rozmawia, choć za każdym razem, gdy ktoś przychodzi z nią porozmawiać, ma oczy wlepione w ekran.

Jesteście tam, dla niej. Macie jej coś do opowiedzenia, a to ekran wygrywa.

I zadomawia się myśl: woli swój telefon od nas. Chcielibyśmy po prostu liczyć się bardziej niż film.

To, co Państwo przeżywają, jest trudne i mają Państwo prawo mieć dość. Nie mówię, że Państwa rodzic ma rację, gdy już Państwa nie słucha.

Żeby lepiej sobie z sytuacją radzić, muszą Państwo zrozumieć dwie rzeczy: czym jest uzależnienie od ekranów i przed czym Państwa rodzic próbuje uciec.

Gdyby Państwa rodzic zaczął pić, szukaliby Państwo sposobu, żeby pomóc mu przestać. Ale gdyby zaczął pić, żeby zapomnieć, żeby przed czymś uciec, miałby do rozwiązania dwa problemy: uzależnienie i to, co je wywołało. Z telefonem pewnie stało się to samo.

Gdyby mój rodzic był w takiej sytuacji, starałbym się dowiedzieć czegoś o uzależnieniach, takich jak te, które przeżywają niektórzy nastolatkowie z grami wideo i ekranami.

Celem nie byłoby osądzanie, ale zrozumienie, z odłożeniem na bok moich stereotypów i osądów.

Odkryłbym, że te aplikacje są zaprojektowane tak, żeby nie dało się ich odłożyć: kolejny film włącza się sam i nigdy nie ma końca.

Być może to nie tak, że Państwa rodzic woli telefon od Państwa. Być może wciągnęło go coś, co jest zrobione po to, żeby go zatrzymać.

Następnie próbowałbym zobaczyć, przed czym ucieka, czego się boi: nudy, lęku przed samotnością, złości, toksycznych myśli, które wracają bez zaproszenia…

Proszę zadać sobie pytanie, sami dla siebie: co zrobiliby Państwo z całym dniem bez telefonu, bez ekranu, bez muzyki, bez nikogo, z kim można porozmawiać? Co powiedziałby cichy głos w Państwa głowie?

Wszyscy wypełniamy swoje dni: praca, obowiązki, rozmowy, nasz ulubiony serial. Państwa rodzic być może wypełnia filmami jakąś pustkę.

Może ma gości codziennie. Ale czy jego życie powinno kręcić się wokół tych dwudziestu minut rozmowy?

Nuda może być tylko wskaźnikiem tego, czego mu brakuje, czego nie ma albo co utracił.

A samotność karmi się sama sobą: im dłużej człowiek jest sam, tym bardziej się zamyka, nawet gdy z tego cierpi.

Proszę przeczytać także: 👉 Po co chcieć zmieniać rodzica, skoro to Państwo cierpią?

Nauczyłbym się też odpuszczać i może przestać chcieć, żeby mój rodzic był taki, jakim chciałbym, żeby był.

Poznałbym etapy żałoby, żeby lepiej zrozumieć to, co przeżywam.

Odpuścić to nie znaczy porzucić rodzica. To zaakceptować, że obraz, który o nim mieliśmy, nie odpowiada już temu, jaki jest dzisiaj, i przyjąć go takim, jaki jest.

Jeśli jest to tak trudne, to z powodu przywiązania: im jest silniejsze, tym większy ból. To nie jest słabość, to jest ludzkie.

Gdy sytuacja staje się pilna, najlepszym sposobem jest, żeby zalecenie pochodziło od autorytetu, który szanuje.

Na przykład od jego lekarza, z którym wcześniej Państwo porozmawiają. To on mu zaleci, na przykład, żeby nie przekraczał dwóch czy trzech godzin dziennie.

Proszę pamiętać o jednym ograniczeniu: im bardziej polega się na autorytecie, tym bardziej Państwa rodzic może odczuwać, że jego głos już się nie liczy.

Bo zostaje jedno pytanie: czy nie jest egoistyczne chcieć, żeby wrócił do życia, które może już mu się nie podoba?

Państwa rodzic jest dorosły. Ma prawo odmówić Państwa propozycji, nawet gdy uważają Państwo, że by mu pomogły. Zmuszanie go „dla jego dobra” byłoby traktowaniem go jak dziecko.

Proszę przeczytać także: 👉 Państwa rodzic nie chce się zmienić: dlaczego tak bardzo Państwo przez to cierpią?

Czego to nie robi: ani jego lekarz, ani gesty, które następują, nie sprawią, że odłoży telefon za Państwa. Pozostaje wolny w swoim wyborze.

Nuda, pustka, odpuszczanie: to tematy, które poruszam w książce 👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?.

Gdy rodzic mówi, że czuje się samotny, czy mówi o tym, co widzi wokół siebie, czy o tym, co czuje w głębi siebie?

Jego skarga może nie dotyczyć Państwa odwiedzin. A powtarzanie mu, że się go kocha, nie wystarcza: jeśli zadomowiła się nuda, słowa niczego nie zmienią.

Trzy gesty mogą pomóc, już podczas najbliższej chwili z nim:

1. Proszę go wysłuchać naprawdę, gdy się skarży. Nie odpowiadając „ale przecież jesteśmy tu!”, nie szukając od razu rozwiązania: proszę poświęcić czas na zrozumienie, co czuje.
2. Jeśli się zgodzi, proszę go zabrać na jakiś smakołyk: lody, ciastko, takie, jakiego jego lekarz by mu odradził. Prawdziwa przyjemność, dzielona z Państwem, żeby na nowo poczuł więź. Proszę unikać spaceru, jeśli to nie jest jego sprawa.
3. Jeśli nie chce wychodzić z domu, proszę zaprosić któregoś z jego przyjaciół do niego albo swoich przyjaciół do siebie, na kawę.

Proszę przeczytać także: 👉 Pomoc starszemu rodzicowi: a może lepiej dać mu miejsce?

Mała zmiana polega na tym: przestać widzieć w telefonie rywala i szukać tego, co wypełnia.

Co Państwa rodzic na tym zyskuje: nie jest ani osądzany, ani do niczego zmuszany. Jego nuda czy samotność zostają usłyszane, a on zachowuje prawo wyboru.

Ten poradnik może przemówić do brata, do siostry, do Państwa partnera, którzy przeżywają te same chwile. Mogą Państwo im go przekazać.

A Państwo, co o tym myślą: czy chcieć, żeby odłożył telefon, to dla niego, czy dla nas? Proszę dać mi znać: 👉 kontakt@wydawnictwo-ratunku.pl

---

Wykorzystane źródła (6)

#	Przytoczony fakt	Link
1	Aplikacje są zaprojektowane tak, by przykuwać uwagę: raport komisji ekspertów o wpływie ekspozycji młodych ludzi na ekrany, „Dzieci i ekrany. W poszukiwaniu straconego czasu”, „strategie przechwytywania uwagi”	👉 Dzieci i ekrany. W poszukiwaniu straconego czasu
2	Pustka, dzień bez telefonu i ekranu, cichy głos w głowie; nuda jako wskaźnik tego, czego nam brakuje; jeśli zadomowiła się nuda, słowa niczego nie zmienią; bycie naprawdę wysłuchanym: książka, „Nadać sens na nowo”	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
3	Odpuszczanie, zaakceptowanie, że obraz, który mieliśmy o rodzicu, nie odpowiada już temu, jaki jest dzisiaj: książka, „Pogodzić się z tym, że rodzic niknie w oczach”	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
4	Ekspert medyczny jako osoba trzecia i ryzyko zbyt szybkiego zdania się na niego: rodzic czuje, że jego głos się nie liczy: książka, „Niekończące się konflikty”	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
5	Rodzic jest dorosły i ma prawo odmówić naszych propozycji; zmuszanie go „dla jego dobra” to traktowanie go jak dziecko: książka, „Mój rodzic i technologie”	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?
6	Gdy rodzic mówi, że czuje się samotny, czy mówi o tym, co widzi wokół siebie, czy o tym, co czuje w głębi siebie?: książka, cytat końcowy nr 42	👉 Ratunku! Kto zaopiekuje się moimi rodzicami?